Boe2 VS Japan

Zaterdagavond ben ik weer in Brussel geland. Einde van de trip dus.

Na nog een dagje rondgehangen te hebben in Osaka (en steevast verloren te rijden in hun complexe treinsysteem of ondergronds rond te zwerven op zoek naar een uitgang) keerde ik terug richting Tokyo.

Hiervoor reisde ik wederom met de Shinkansen. Reizen met de Shinkansen is iets wat ik graag doe, niet op zijn minst vanwege de bento lunchboxes die je in het station kan kopen voor verorbering in de trein terwijl je van het bergachtige landschap geniet als je doorheen Japan raast tegen ongeveer 300 km/uur.
Ik ben er in geslaagd om het Ghilbi museum te bezoeken. Vorig jaar kon ik hiervoor nog terecht bij een JTB reiskantoor, maar aangezien zij de tickets niet meer verkopen moet je werken via een Lawsons terminal: een soort van electronisch verkoopsysteem dat in iedere Lawsons winkel terug te vinden is. Het probleem is dat deze dingen volledig in het Japans zijn, maar gelukkig was het vriendelijke Lawsons personeel bereid om me doorheen de juiste menus te helpen navigeren.

Het blijft warm in Tokyo, doch vandaag viel er de hele dag regen. Opvallend is dat je zo goed als niemand zonder paraplu ziet rondlopen, wat me wederom een beetje een buitenbeentje maakt. Toen ik terug in Tokyo kwam viel het me trouwens op: hier val je niet op als buitenlander. Buiten Tokyo voel je je regelmatig bekeken, maar in Tokyo lopen veel toeristen en veel rare snuiters rond, waardoor je hier al heel hard je best moet doen om op te vallen, wat waarschijnlijk de opvallende kostuums (dierenkostuums, gothics, maids, verzin het maar) verklaart waarin vele zaken op straat geadverteerd worden.

Het hotel waar ik nu verblijf is een zogenaamde minshuku. Ik heb een kleine kamer met tatami vloer en op de bovenste verdieping (10 verdiepingen hoog) is een publiek bad die je een prachtig uitzicht over de stad geeft wanneer je in het BLOEDhete water zit. Enig nadeel: de Russen die hier momenteel in de gedeelde benedenruimte zitten (2 complete families), met veel bier, schreeuwende kleine kinderen en een televisie die enorm luid staat. Goddank slaap ik 5 verdiepingen hoger.

Aangekomen in Osaka. De titel van deze post maakt deel uit van het Osakaanse dialect. Osaka is voor Japan wat Antwerpen is voor Belgie, wat betreft eigen dialect, eigenwijsheid en eigen type humor in de media. Zoals wij het Antwaarps theater hebben heeft men doorheen Japan Osakaanse stand-up comedy die volledig in het Kansai-dialect gespeeld wordt.
Niet dat dit als reiziger veel belang heeft natuurlijk, maar het is een leuk weetje.

Het eerste dat me opviel is dat er overdag weinig volk op straat lijkt te lopen in Noord-Osaka, wat beschouwd wordt als het commerciele gedeelte van Osaka. Dan besloot ik om ondergronds te gaan met de bedoeling om de metro te nemen. In plaats van in de metro kwam ik echter in een mensenmassa terecht in een zeer groot winkelcomplex met allerlei soorten winkels, restaurants, bars en arcades. 2 verdiepingen ondergronds kan je dan (mits wat zoekwerk) het eigenlijke metrostation vinden. Noord-Osaka is dus eigenlijk nog 3-dimensioneler dan Tokyo (daarmee bedoel ik: om je weg te vinden moet je ook in hoogtes denken).
Wanneer het donker wordt is het echter allemaal in het zuiden van Osaka te doen (bovengronds dus). Zuid-Osaka wordt door Lonely Planet omschreven als “een scene uit Blade Runner“. Nu maakte die omschrijving niet veel indruk op mij aangezien half Tokyo uit Bladerunner scenes lijkt te bestaan. De hoeveelheid lichtreclame die ik zag in Osaka overtreft echter alles wat ik tot nu toe gezien heb, tot het punt dat je in 4 richtingen omringd bent door neonreclame, lichtgevende reclameborden en gigantische televisieschermen, begeleid door tientallen stemmen en muziekjes die chaotisch door elkaar heen spelen. Je moet het eens meegemaakt hebben.

Op zondag (vandaag) ben ik het Osaka aquarium gaan bezoeken, waarbij vooral het diepzeegedeelte veel indruk maakte. Voor 500 yen extra kon ik ook een 3D IMAX film over het onderwaterleven te bekijken, en aangezien ik nog nooit een IMAX film gezien heb besloot ik om dat er meteen bij te nemen. Een aanrader.

De laatste dagen heb ik uitgebreid Okinawa verkend. Dit bleek lastiger dan gedacht aangezien het openbaar vervoer niet echt betrouwbaar is (op de monorail na, maar die rijdt enkel doorheen Naha city), waardoor je moet terugvallen op taxidiensten, die niet echt goedkoop zijn. De taxichauffeurs zijn echter wel zeer mondig en proberen je tijdens de rit alles over Okinawa te vertellen. Met uitgebreide gebaren en tekeningen indien nodig, want hun Engels is niet echt denderend en mijn Japans nog minder. Indien je zelf naar Okinawa wil gaan is het sterk aangeraden om een internationaal rijbewijs te hebben, zodat je een wagen kan huren, wat hier steevast de meest goedkope manier is om rond te reizen.

De winkelstraten in Okinawa blijven een vreemde belevenis. Zo ben ik in een van de vele steakhouses gaan eten, waar ze rasechte Amerikaanse steak serveren…met rijst. Ook heeft men in het verleden taco`s proberen introduceren in Okinawa. Dit is niet echt aangeslagen, doch rijstschotels met tacosaus zijn nu wel een unieke specialiteit van Okinawa. Wanneer je langs de winkels wandelt hoor je ook zeer regelmatig Amerikaanse rock `n rollmuziek uit de winkels komen, ongeacht het nu een kleding- of souvenirwinkel is.
Dankzij onze Japanse hostelgenoten heb ik afgelopen nacht kunnen genieten van Awamori, een lokale Okinawaanse drankspecialiteit. Het is een pittig drankje, maar doordat het bijna altijd met water en ijs geserveerd wordt giet het vlotjes naar binnen.
Oh ja…dankzij een van de hostelbezoeksters kan ik nu ook een beetje op een shamisen spelen.

Een vrij bewolkte dag vandaag, desondanks een goede dag om een fiets te huren en noordwaards te trekken, zodat ik onderweg ten volle van het landschap kan genieten.
Al moet ik zeggen…het uitzicht in Okinawa is niet wat ik verwacht had. Zoals geweten heeft Amerika verschillende militaire installaties in Okinawa, en dit is enorm goed merkbaar. De helicopters die regelmatig over je hoofd vliegen zijn vrij cool, het betonnen landschap minder.
Mijn jeugdhotel is gelegen in een vrij pittoreske stad (Naha) met bijna uitsluitend lokale inwoners. Met de fiets ben ik zo’n 25 kilometer noordwaards gereisd, en daar kwam ik tegen: heel veel verkeer en heel veel militaire domeinen, omringd door omheining + prikkeldraad. Er zijn een aantal heel mooie plaatsen in Okinawa die je in iedere brochure zal terugvinden, maar alles daartussen is griezelig kaal, om van de Amerikaanse invloeden in de winkelstraten nog maar te zwijgen (waar trouwens ook Dollars geaccepteerd worden).
Tijdens mijn tocht kwam ik bijna geen enkele andere fietser tegen. Ook ben ik nergens een fietspad tegengekomen, waardoor ik (waar aanwezig) op het voetpad moest rijden. Aan de grote hoeveelheid verkeer te oordelen is iedereen hier zwaar wagengek, hoewel je met hun klimaat toch anders zou verwachten.
Desondanks was het toch een leuke rit, en ondanks de zware bewolking ben ik wat verbrand aan mijn armen en gezicht: Het klimaat is hier toch niet te onderschatten.
Voorlopig ga ik het zelfstandig verkennen even achterwege laten en specifiek de touristische trekpleisters gaan bezoeken, inclusief de eilanden in de nabije omgeving.

Warme (en zweterige groeten) uit Okinawa.
De hoogtepunten van mijn laatste dagen in Tokyo waren het uitgaansleven.
De hostel zelf organiseerde een “cherry flower blossom” party in Bar 23, een plaats die deel uitmaakt van de Khaosan hostelgroep. De avond daarna zijn we gezamelijk gaan clubben in Shibuya. De place2be was een trendy club genaamd “The Womb”, die zijn achtste verjaardag vierde, alwaar ook MTV Japan was om te komen filmen. Gearriveerd rond 11 uur en rond 5 uur de eerste vroege metro terug richting hostel genomen. Onnodig te zeggen dat ik bekaf was. Het was dan ook geen slecht idee om de daaropvolgende zondag wat te bekomen in Yoyogi park, waar weer vanalles te beleven was.

Ondertussen heb ik Tokyo voorlopig vaarwel gezegd (net op tijd aangezien de eerste regenbuien er aankwamen) en ben ik met het vliegtuig in het zonnige Okinawa beland, waar ik direct de stad wat ben gaan verkennen met een groepje hostelgenoten. Veel kan ik nog niet zeggen over Okinawa, dus de uitgebreide impressies zijn voor later =)

Wat heb ik de afgelopen dagen zoal uitgestoken? Ik heb de Yamanote lijn bereden.

Tokyo kent 2 belangrijke railnetwerken: de Tokyo metro en het JR treinnetwerk. Bij het JR netwerk is de Yamanote lijn de lijn die geen enkele toerist zal ontgaan. Deze rijdt immers in een cirkel doorheen heel Tokyo en passeert hierbij langs alle grote, bekendere bestemmingen. Op die manier heb ik aan veel sightseeing gedaan in Shinjuku, Ikebukuro, Shibuya, Akihabara en Ueno. In Ueno park heb ik ook nog trouwens kunnen genieten van de kersenbloesems.

Vandaag wou ik nog eens het Ghibli museum bezoeken, maar het JTB kantoor waar ik op rekende verkoopt blijkbaar geen Ghibli tickets meer sinds september vorig jaar. Dit betekent dat je voor tickets enkel nog bij Hudson automaten terechtkunt: Deze automaten verkopen tickets voor allerlei bestemmingen, maar de navigatie hiervan is wel volledig in het Japans, dus ga ik eerst op het internet de nodige instructies moeten opzoeken vooraleer ik hiermee een kans waag.

Gearriveerd! Het allereerste dat opviel was dat ik geen verbinding kon krijgen met men gsm, terwijl dat vorig jaar wel lukte. Blijkbaar heeft proximus in men roamingmogelijkheden gesnoeid zonder dat ik er iets van wist. Men GSM doet momenteel bijgevolg enkel dienst als klok.

Na een korte zoektocht kom ik bij het jeugdhotel terecht, waar ik me even verfris en men gerief deponeer om daarna de omgeving van Asakusa te gaan verkennen. Op mijn heentocht naar het jeugdhotel bleek er immers iets gaande te zijn. Aanleiding daarvan: de kersenbloesems.

Klein detail: in Tokyo blijkt het zo’n 20 graden te zijn met geen enkel wolkje aan de lucht. Gecombineerd met het uitkomen van de kersenbloesems blijkt dat ik op het perfecte moment aangekomen ben om een “ohanami” in zijn volle glorie mee te maken: een evenement waarbij de mensen massaal buitenkomen om onder de kerselaren te picknicken. Plots was ik heel blij dat ik mijn videocamera meeheb, want het aanzicht van de zeer lange rijen kerselaren en bijhorende randanimatie is echt indrukwekkend te noemen.

Wegens omstandigheden heb ik de datum van mijn reis een maand moeten vervroegen, wat betekent dat ik over reeds minder dan een maand opnieuw richting Japan vertrek….niet dat ik daar rouwig om ben :)

Mijn nieuw traject verraad wat mijn grote liefde voor Tokyo, aangezien ik hier weer het grootste deel van mijn reis zal doorbrengen. Na een paar dagen Tokyo vertrek ik helemaal zuidwaards (per vliegtuig) naar Okinawa, om daar te genieten van het subtropisch klimaat. Na een paar dagen keer ik dan terug naar Kyoto/Osaka, om daarna terug te keren naar Tokyo. Het traject is minder uitgebreid dan vorig jaar, maar toch hoop ik meer te kunnen zien hierdoor.

Een belangrijk stukje kennis dat ik de vorige keer best wel mistte: wat is “België” in het Japans? Ik dacht altijd dat het Beruji was, maar heb ter plaatse moeten terugvallen op Yuropa (????) omdat men Beruji blijkbaar niet kende. Achteraf blijkt dat de juiste Japanse benaming voor ons land “Berugi” (????) is. Lijkt vrij triviale kennis, maar men vraagt je echt enorm vaak vanwaar je komt :)
Als overigens eens België wil zien door de ogen van een Japanse toerist, moet je zeker deze google query eens proberen. Hiermee zoek je naar Japanse blogs die over België praten en je komt hier best wel leuke dingen tegen, zoals bijvoorbeeld deze of deze. Zelfs het hagelnieuwe winkelcentrum in Antwerpen ontsnapt niet aan de aandacht. In die laatste link valt er een foto op van een uithanbord van een winkel genaamd “onara”. Als je de naam even door babelfish haalt weet je meteen waarom. “Onara” is Japans voor “scheet”, hoera voor grappige foto’s :)

*edit* Dankzij bovenstaande blogs heb ik ook het bestaan van het Tokyo delirium café (met de welgekende roze olifant) ontdekt. Een café in Tokyo, gespecialiseerd in Belgische bieren. Waarschijnlijk niet goedkoop, maar ik denk dat ik het toch maar eens een bezoekje ga brengen…

De vliegreis is betaald, de railpas is besteld: Dit jaar ga ik terug naar Japan. Voor 20 dagen deze keer.
Hoe het traject er ongeveer zal uitzien is nog volop in planning. Wat wel vaststaat is dat er een groot deel in Tokyo zal doorgebracht worden (ik vind het echt een fantastische stad) vanwege de vele locaties die per trein bereikbaar zijn.

Op zaterdagochtend 3 mei vertrek ik vanuit Zaventem om op zondagochtend (lokale tijd) in Tokyo te arriveren. 23 mei kom ik s’avonds weer in ons thuisland aan.

Na een wederom vermoeiende vliegreis ben ik nu terug in België. Straten zijn hier stukken vuiler, drankautomaten moet je gaan zoeken en de meerderheid van de mensen (inclusief winkeliers) kijken je aan met een depressieve blik. Toch heb ik een aantal Belgische zaken gemist, waaronder ons bier. Aangezien het bij aankomst in België zo’n 25 graden was buiten was het geen idee om direct een terrasje te gaan opzoeken om daar over de reis te praten.
Ondertussen staan ook de foto’s online. Omdat het er vrij veel zijn heb ik ze allemaal in 1 zip bestand gestoken, wat je de moeite bespaart van ze 1 voor 1 te moeten downloaden.

Foto’s hier te downloaden (64 MB)

Na een treinreis van 5 uur arriveerde ik eindelijk terug in Tokyo. Diezelfde avond nog wat films gekeken samen met andere mensen in de hostel en de volgende dag richting Harajuku vertrokken.
Door de week heen is Harajuku niet echt speciaal. Het heeft een paar winkelstraten en een groot park, en dat is het zowat. Op zondag is het echter meer dan de moeite waard om hier een dagtrip te maken. Het park en omringende straten komen volledig tot leven door de vele straatartiesten die hun ding komen doen. Verschillende rock- en punkbands komen op straat optreden, verschillende clubs (je noemt het maar: badminton, kendo, taijitsu, hare-krishna,…) komen hier samen om hun ding te doen en op sommige plaatsen zie je djembespelers de boel opvrolijken. Velen komen hier ook aan zogenaamde “costume play” doen: ze kleden zich heel opvallend op om zo in het park te gaan paraderen en poseren maar al te graag voor een foto. Als je zelf ook actief wil zijn kan je altijd spontaan meedoen in een voetbalwedstrijdje in het park.
Ergens tussen 15 en 16 uur begon een groepje mensen een hoop boxen + mengpaneel te installeren en kort daarna hoor je de trance/technomuziek tot op een behoorlijke afstand. Spontaan beginnen mensen te verzamelen en mee te springen op de muziek, uit het niets komt de alcoholische drank tevoorschijn en de sfeer zit er direct in. Zeer surrealistisch allemaal en het is een prachtige ervaring om dit zelf meegemaakt te hebben. Aangezien de meeste mensen de daaropvolgende dag moeten werken/schoolgaan is deze spontane late middagfuif zeer populair.

Vandaag (maandag) is de laatste dag dat ik hier verblijf (morgen moet ik reeds vroeg op de luchthaven zijn) en deze ga ik gebruiken om uitgebreid te gaan shoppen. Wat souveniers, maar vooral gerief voor mezelf :)

Net terug van een dag Hiroshima, en het was stukken boeiender dan ik verwacht had. Waar je als tourist naartoe wil is het a-bomb memorial park, waar onder andere een overblijfsel van een van de vele vernietigde gebouwen te bekijken is, het uitgebreide park met vele monumenten te bezoeken is (heerlijke wandeltocht met zo’n mooi weer buiten) en je het museum een bezoekje kan brengen, waar je toch een uur zoet kan zijn. Jaarlijks wordt er in dit park de herdenkingsdienst gehouden waarop steevast veel volk afkomt. Op een doordeweekse dag zoals vandaag zijn hier vooral massas scholieren aanwezig. In het museum was het op een bepaald moment zeer druk (er waren 2 verschillende scholen binnen) en regelmatig kwamen er wat lagere schoolkinderen langs mij met een snelle “hello”, waarna ze weer giechelend wegliepen. Als tourist blijf je hier toch opvallen en het gebeurde wel vaker op mijn reis dat ik door moedige Japanners wordt aangesproken die een gesprek in het Engels willen aanvatten. Gisteren zat ik nog met een bejaarde Japanner op die reis die wou weten vanwaar ik kwam. Toen ik hem vertelde dat ik van Belgie kwam wist hij meteen te vertellen over de tweetaligheid van ons land en de splitsing tussen Vlaanderen en Wallonie (geen trema’s op dit toetsenbord). Zeer vreemd, ik vermoed dat de man leraar is, of zelf nog door Europa heen gereisd heeft, want Japanners met zulke kennis zijn vrij uniek.

Volgende halte: Miyajima. Om hier te geraken moest ik eerst richting Hiroshima reizen waarna het een rit van 20 minuten is naar Mijajimaguchi: de haven die je naar het eiland Miajima brengt. Voor overnachting ben ik terechtgekomen in een jeugdhotelletje vlakbij de haven op het vasteland. Het is vrij primitief, maar de uitbater is zeer vriendelijk en lijkt op de sensei uit “the karate kid”.
Deze ochtend dan de ferry richting Miyajima genomen en 20 minuten later stond ik op het eiland met de wereldberoemde rode shrine in het water, zoals die op vele reismagazines staat afgebeeld. Enkele prachtige tempels bezocht en vervolgens besloten om de top van miyajima te gaan opzoeken.
Om op de top te geraken is er een kabelbaan voorzien. Er wordt geadviseerd om met de kabelbaan naar boven te gaan en vervolgens te voet terug naar beneden te komen. Leek me niet echt uitdagend, dus besloot ik het omgekeerde te doen. Verschillende paden lopen naar boven en hetgeen ik gekozen had duurde me ongeveer 2 uur om te beklimmen waarna ik compleet bezweet en buiten adem aan de top kwam. Het prachtige uitzicht maakte het echter de moeite waard. Vervolgens met de kabellift terug naar beneden en beneden in een lokaal restaurantje wat gegeten om terug op krachten te komen.

Morgen ga ik Hiroshima wat verkennen. Hier is niet ZO veel te zien, vooral wat herdenkingsmonumenten over de atoombom, maar aangezien ik er op een steenworp vandaan ben is het geen slecht idee om deze monumenten een bezoekje te brengen.

weeral een aantal dagen geleden dat ik nog iets gepost heb. Reden is dat ik dit weekend doorbracht in een ryokan (hotel in klassieke Japanse stijl) in het dorp Gero, waar internetmogelijkheden enorm beperkt zijn. De ryokan was een zeer…aparte ervaring. Er werd absoluut geen Engels gesproken en op dat moment bleek ik de enige niet-Japanse tourist te zijn. Bij aankomst kreeg ik direct een kimono in handen geduwd en werd ik naar mijn kamer met rietpapieren deuren begeleid (degenen die de “simpsons in Japan” episode gezien hebben weten nu wel waar ik me voor moest inhouden :)).
s’Avonds hun onsen (natuurlijk heetwaterbad) bezocht, en het moet gezegd worden: die dingen zijn BLOEDheet. In een hete sauna kan ik het gewoonlijk wel een halfuurtje uithouden, maar hier moest ik na 5 minuten het bad verlaten omdat ik me draaierig begon te voelen.

Op zaterdag dan met de bergtrein verder richting Takayama, waar op dat moment een folkloristisch festival plaatsvond: prachtige draagbare shrines, mysterieuze muziek, massas voedselkraampjes en vooral veel sfeer. Ik was doodmoe op het einde van de avond, maar het was de moeite waard. Minder leuk was de treinrit terug naar Gero. We hadden de laatste trein, en dit was de zogenaamde “WanMan” trein: een treintje met twee wagons die stopt aan iedere plaats waar 2 bakstenen op elkaar staan. Gero naar Takayama: een halfuurtje. Takayama naar Gero terwijl je dolgraag wil gaan slapen: anderhalf uur.

Op zondag terug het gebergte verlaten en met de shinkansen richting Kyoto gereisd, waar ik me momenteel bevindt. Zondagnamiddag eerst nog wat het winkelcentrum van Kyoto verkend (GIGANTISCH groot, ik heb er 3 uur aan een degelijk tempo rondgewandeld, en ik heb nog niet alle winkelstraten gezien) en maandag wat tempels in Kyoto gaan bezoeken. Enorm sfeervol, niet veel touristen (op wat luidruchtige hollanders na…) en prachtige foto’s genomen. Vandaag (dinsdag) een dagtrip naar Nara gemaakt, wat de oudste hoofdstad van Japan is (voordat Kyoto dit werd) en waar de meeste gebouwen nooit vernield geweest zijn. Nara vind ik persoonijk stukken mooier dan Kyoto: Prachtige parken en bossen waarin je uren kunt verdwalen en volzitten met oude monumenten en uitzichten. Ook lopen er overal herten rond (dit zijn er honderden) die allesbehalve mensenschuw zijn. Bij de grotere monumenten werd de rust wel wat verstoord doordat er meerdere scholen aanwezig waren en de begeleiders hun instructies met luidsprekers naar de leerlingen roepen. Niet erg echter, het gebied is groot genoeg om toch nog ongestoord te gaan verkennen.

Morgen terug de Shinkansen op, richting Hiroshima om daar de lokale trein naar Miyajima te nemen. Dit eiland is bereikbaar per ferry en bevat naar verluid enkele prachtige natuurlijke schatten. Op zaterdag zal ik dan terug richting Tokyo reizen zodat ik zondag en maandag 2 volledige dagen heb om de trendy/moderne buurten meer te verkennen.

Ueno is een prachtige omgeving om te bezoeken als je behoefte hebt aan wat kalmte en rust. De trekpleister hier is het Ueno park. Zeer veel groen, heel veel kersenbloesems (jammergenoeg net een week te laat om ze in volle bloei te zien) en tal van historische gebouwen en beeldhouwwerken. Je dag kan je vervolgens afronden met een bezoek aan het historische museum. die duizenden Oosterse kunstwerken omvat.

Vandaag vertrek ik richting Gero en Takayama. Geen idee of ik hier een internetverbinding kan vastkrijgen, dus dat wordt afwachten.

2 dagen later: jammergenoeg nog steeds last van de jetlag, maar het gaat nu toch al wat beter. Gisteren een tijd in Shinjuku rondgehangen, waar je een hele hoop Westerse winkels en restaurants kan vinden. Vandaag een bezoek gebracht aan het Ghibli museum.
Ik was enigsinds verbaasd: ik kom hier toe op een weekdag en toch blijkt er een hele hoop volk te zijn, waaronder verscheidene scholen. Dit museum is toch al een paar jaar oud, maar heeft nog niets aan populariteit ingeboet. De inkomkaart voor dit museum is een ingekaderde filmstrook van 3 frames en is daardoor ook meteen een leuk souvenier. Heel boeiende zaken te zien hier omtrend animatie (bezoek zeker de stroboscoopruimte wanneer je er zelf ooit komt) en alles lijkt recht uit een sprookjesboek te komen.

Eten blijkt hier allesbehalve een probleem te zijn. Ieder station in Tokyo blijkt een hele zooi etenswaren aan te bieden, waarbij de uitbaters van iedere stand je met kreten, slogans of zelfs gezangen naar hen proberen lokken. Best wel grappig. Ook opvallend is dat ik nog nooit zoveel pattiserie en zoetigheden bij elkaar gezien heb. Belgie is er niets tegen. Bij je aankomst in Japan is de zoete geur een van de eerste zaken die je opvallen wanneer je van de trein stapt.

en het was een helse vlucht. Dan mag je nog alle luxe van de wereld hebben, 13 uur is een gruwelijk lange tijd om op een vliegtuig te zitten.

Na wat zoeken (viel nog mee uiteindelijk, met mijn railpass had ik direct een treinrit tot in Tokyo) kwam ik eindelijk doodmoe bij mijn hotel aan. Toen was het nog maar 11 uur, dus leek het geen slecht idee om al eens wat te gaan verkennen. De nerd in mij smeekte om Akihabara, dus leek het me geen slecht idee om deze winkelstraat eens te bezoeken.
Wanneer je hier eenmaal bent aangekomen begint het je langzaam door te dringen…dit is geen eenvoudige winkelstraat: Akihabara is een stad op zich, en zelf voor mij een waanzinnig vreemde ervaring om te bezoeken. Na een uurtje of twee toch maar opgegeven, maar plan vanavond of morgen hier wel verder te gaan verkennen, weet momenteel niet echt hoe ik de uniekheid van Akihabara kan bewoorden, maar ik weet nu wel waar de bijnaam “Electric City” vandaankomt. Opvallend veel dure Westerse auto’s aanwezig ook (yakuza?).

Zou het bijna vergeten: wat eerste indrukken bij mijn aankomst in Japan:

• Ziekenhuismaskertjes zijn zeer normaal in het straatbeeld
• Treinen rijden bijna tot op de seconde stipt
• Alles wat binnen of ondergronds is is broedheet/vochtig. Heb noodgedwongen mijn jas moeten uitdoen vanwege het vele zweten. Japanners lopen hier echter met een dikke jas rond. Ik wil niet weten hoe het klimaat hier eigenlijk is in de zomer.
• reclame is ZEER groot en ZEER, ZEER kleurrijk
• alles maakt lawaai: van de loeiende sirenes wanneer de tramdeuren dichtgaan tot de vrolijke ATM machine die je luidop verderhelpt in het anders muisstille postkantoortje
• Meeste winkels hebben geen echte “chime” wanneer je binnenkomt/buitengaat. In de plaats krijg je een geautomatiseerde begroeting te horen. Op een shoppingdag kan je zo “irashaimasen” en “arigato gozaimashita” honderden keren per dag te horen krijgen.
• Fietsers rijden op het voetpad. Het is aan de voetgangers om deze te ontwijken
• Daarnet ontdekt: mijn hotel is uitgerust met een verwarmde high-tech toiletbril met teveel knopjes waar ik niet aan durf komen :)

Nog geen foto’s genomen aangezien ik hier absoluut geen zin in had, maar na wat uitrusten komt dat wel in orde :)

(btw, typen op een qwerty toetsenbord zuigt. Eventuele typfouten verbeter ik achteraf wel :p)

De site staat nu publiek, dus tijd voor een introductie :)
Op 8 april vertrek ik richting Japan. Reisduur? 16 dagen. Ik reis volledig zelfstandig met de rugzak, dus geen georganiseerde trip. Via het reisbureau Connections reisbureau heb ik me vliegtickets en de Japan railpass (goedkope treinpas voor toeristen) aangeschaft. Wat is het kostenplaatje?

• Vliegtickets (Brussel-Vienna-Tokyo) heen en terug, taxen inbegrepen: 676 euro
• Japan railpass (twee weken): 319 euro
• Totale reiskosten: 995 euro

Dit is geld dat nu reeds uitgegeven is. Overnachtingen gebeuren vooral in jeugdhotels en deze zijn allesbehalve duur (mijn eerste 4 overnachtingen in het matushima hotel kosten 13 euro per nacht). Verder zijn de grootste verliesposten voedsel, musea en souveniers :).

In de toekomst zullen op deze site naast een verslag ook foto’s terechtkomen. Voorlopig zal je het met voorbereidende informatie moeten doen. Degenen die zelf plannen een gelijkaardige reis te maken moeten zeker hier rechts op de site de “nuttige links” sectie eens bekijken. Deze bevat een lijst met sites die voor mij zeer nuttig waren/zijn voor het organiseren van mijn reis. “Trajectplanning” geeft je een goed idee van het traject dat ik wil afleggen.

Deze sectie wordt een Nederlandstalig onderdeel van mijn blogsite waar ik mijn Reisplannen voor Japan ga neerzetten en waar ik tevens ook tijdens de reis mijn verslag zal proberen posten.

Heb goede ervaringen met Wordpress (en de akismet spamfilter), dus blijven we dit gewoon verder gebruiken :). De layout van deze site is een versie van “connections reloaded” (zie sitecredits onderaan) waaraan ik nog heel wat gesleuteld heb om meer aan te sluiten bij het thema en toch zoveel mogelijk in het Nederlands te hebben.
Testje om te zien of UTF-8 codering correct werkt:
à é è ç ê
????
????
??