Hiervoor reisde ik wederom met de Shinkansen. Reizen met de Shinkansen is iets wat ik graag doe, niet op zijn minst vanwege de bento lunchboxes die je in het station kan kopen voor verorbering in de trein terwijl je van het bergachtige landschap geniet als je doorheen Japan raast tegen ongeveer 300 km/uur.
Ik ben er in geslaagd om het Ghilbi museum te bezoeken. Vorig jaar kon ik hiervoor nog terecht bij een JTB reiskantoor, maar aangezien zij de tickets niet meer verkopen moet je werken via een Lawsons terminal: een soort van electronisch verkoopsysteem dat in iedere Lawsons winkel terug te vinden is. Het probleem is dat deze dingen volledig in het Japans zijn, maar gelukkig was het vriendelijke Lawsons personeel bereid om me doorheen de juiste menus te helpen navigeren.

Het blijft warm in Tokyo, doch vandaag viel er de hele dag regen. Opvallend is dat je zo goed als niemand zonder paraplu ziet rondlopen, wat me wederom een beetje een buitenbeentje maakt. Toen ik terug in Tokyo kwam viel het me trouwens op: hier val je niet op als buitenlander. Buiten Tokyo voel je je regelmatig bekeken, maar in Tokyo lopen veel toeristen en veel rare snuiters rond, waardoor je hier al heel hard je best moet doen om op te vallen, wat waarschijnlijk de opvallende kostuums (dierenkostuums, gothics, maids, verzin het maar) verklaart waarin vele zaken op straat geadverteerd worden.

Het hotel waar ik nu verblijf is een zogenaamde minshuku. Ik heb een kleine kamer met tatami vloer en op de bovenste verdieping (10 verdiepingen hoog) is een publiek bad die je een prachtig uitzicht over de stad geeft wanneer je in het BLOEDhete water zit. Enig nadeel: de Russen die hier momenteel in de gedeelde benedenruimte zitten (2 complete families), met veel bier, schreeuwende kleine kinderen en een televisie die enorm luid staat. Goddank slaap ik 5 verdiepingen hoger.

Het eerste dat me opviel is dat er overdag weinig volk op straat lijkt te lopen in Noord-Osaka, wat beschouwd wordt als het commerciele gedeelte van Osaka. Dan besloot ik om ondergronds te gaan met de bedoeling om de metro te nemen. In plaats van in de metro kwam ik echter in een mensenmassa terecht in een zeer groot winkelcomplex met allerlei soorten winkels, restaurants, bars en arcades. 2 verdiepingen ondergronds kan je dan (mits wat zoekwerk) het eigenlijke metrostation vinden. Noord-Osaka is dus eigenlijk nog 3-dimensioneler dan Tokyo (daarmee bedoel ik: om je weg te vinden moet je ook in hoogtes denken).
Wanneer het donker wordt is het echter allemaal in het zuiden van Osaka te doen (bovengronds dus). Zuid-Osaka wordt door Lonely Planet omschreven als “een scene uit Blade Runner“. Nu maakte die omschrijving niet veel indruk op mij aangezien half Tokyo uit Bladerunner scenes lijkt te bestaan. De hoeveelheid lichtreclame die ik zag in Osaka overtreft echter alles wat ik tot nu toe gezien heb, tot het punt dat je in 4 richtingen omringd bent door neonreclame, lichtgevende reclameborden en gigantische televisieschermen, begeleid door tientallen stemmen en muziekjes die chaotisch door elkaar heen spelen. Je moet het eens meegemaakt hebben.

Op zondag (vandaag) ben ik het Osaka aquarium gaan bezoeken, waarbij vooral het diepzeegedeelte veel indruk maakte. Voor 500 yen extra kon ik ook een 3D IMAX film over het onderwaterleven te bekijken, en aangezien ik nog nooit een IMAX film gezien heb besloot ik om dat er meteen bij te nemen. Een aanrader.

De winkelstraten in Okinawa blijven een vreemde belevenis. Zo ben ik in een van de vele steakhouses gaan eten, waar ze rasechte Amerikaanse steak serveren…met rijst. Ook heeft men in het verleden taco`s proberen introduceren in Okinawa. Dit is niet echt aangeslagen, doch rijstschotels met tacosaus zijn nu wel een unieke specialiteit van Okinawa. Wanneer je langs de winkels wandelt hoor je ook zeer regelmatig Amerikaanse rock `n rollmuziek uit de winkels komen, ongeacht het nu een kleding- of souvenirwinkel is.
Dankzij onze Japanse hostelgenoten heb ik afgelopen nacht kunnen genieten van Awamori, een lokale Okinawaanse drankspecialiteit. Het is een pittig drankje, maar doordat het bijna altijd met water en ijs geserveerd wordt giet het vlotjes naar binnen.
Oh ja…dankzij een van de hostelbezoeksters kan ik nu ook een beetje op een shamisen spelen.

Ondertussen heb ik Tokyo voorlopig vaarwel gezegd (net op tijd aangezien de eerste regenbuien er aankwamen) en ben ik met het vliegtuig in het zonnige Okinawa beland, waar ik direct de stad wat ben gaan verkennen met een groepje hostelgenoten. Veel kan ik nog niet zeggen over Okinawa, dus de uitgebreide impressies zijn voor later =)

Tokyo kent 2 belangrijke railnetwerken: de Tokyo metro en het JR treinnetwerk. Bij het JR netwerk is de Yamanote lijn de lijn die geen enkele toerist zal ontgaan. Deze rijdt immers in een cirkel doorheen heel Tokyo en passeert hierbij langs alle grote, bekendere bestemmingen. Op die manier heb ik aan veel sightseeing gedaan in Shinjuku, Ikebukuro, Shibuya, Akihabara en Ueno. In Ueno park heb ik ook nog trouwens kunnen genieten van de kersenbloesems.

Vandaag wou ik nog eens het Ghibli museum bezoeken, maar het JTB kantoor waar ik op rekende verkoopt blijkbaar geen Ghibli tickets meer sinds september vorig jaar. Dit betekent dat je voor tickets enkel nog bij Hudson automaten terechtkunt: Deze automaten verkopen tickets voor allerlei bestemmingen, maar de navigatie hiervan is wel volledig in het Japans, dus ga ik eerst op het internet de nodige instructies moeten opzoeken vooraleer ik hiermee een kans waag.

Na een korte zoektocht kom ik bij het jeugdhotel terecht, waar ik me even verfris en men gerief deponeer om daarna de omgeving van Asakusa te gaan verkennen. Op mijn heentocht naar het jeugdhotel bleek er immers iets gaande te zijn. Aanleiding daarvan: de kersenbloesems.

Klein detail: in Tokyo blijkt het zo’n 20 graden te zijn met geen enkel wolkje aan de lucht. Gecombineerd met het uitkomen van de kersenbloesems blijkt dat ik op het perfecte moment aangekomen ben om een “ohanami” in zijn volle glorie mee te maken: een evenement waarbij de mensen massaal buitenkomen om onder de kerselaren te picknicken. Plots was ik heel blij dat ik mijn videocamera meeheb, want het aanzicht van de zeer lange rijen kerselaren en bijhorende randanimatie is echt indrukwekkend te noemen.

Mijn nieuw traject verraad wat mijn grote liefde voor Tokyo, aangezien ik hier weer het grootste deel van mijn reis zal doorbrengen. Na een paar dagen Tokyo vertrek ik helemaal zuidwaards (per vliegtuig) naar Okinawa, om daar te genieten van het subtropisch klimaat. Na een paar dagen keer ik dan terug naar Kyoto/Osaka, om daarna terug te keren naar Tokyo. Het traject is minder uitgebreid dan vorig jaar, maar toch hoop ik meer te kunnen zien hierdoor.

Een belangrijk stukje kennis dat ik de vorige keer best wel mistte: wat is “België” in het Japans? Ik dacht altijd dat het Beruji was, maar heb ter plaatse moeten terugvallen op Yuropa (????) omdat men Beruji blijkbaar niet kende. Achteraf blijkt dat de juiste Japanse benaming voor ons land “Berugi” (????) is. Lijkt vrij triviale kennis, maar men vraagt je echt enorm vaak vanwaar je komt :)
Als overigens eens België wil zien door de ogen van een Japanse toerist, moet je zeker deze google query eens proberen. Hiermee zoek je naar Japanse blogs die over België praten en je komt hier best wel leuke dingen tegen, zoals bijvoorbeeld deze of deze. Zelfs het hagelnieuwe winkelcentrum in Antwerpen ontsnapt niet aan de aandacht. In die laatste link valt er een foto op van een uithanbord van een winkel genaamd “onara”. Als je de naam even door babelfish haalt weet je meteen waarom. “Onara” is Japans voor “scheet”, hoera voor grappige foto’s :)

*edit* Dankzij bovenstaande blogs heb ik ook het bestaan van het Tokyo delirium café (met de welgekende roze olifant) ontdekt. Een café in Tokyo, gespecialiseerd in Belgische bieren. Waarschijnlijk niet goedkoop, maar ik denk dat ik het toch maar eens een bezoekje ga brengen…

Op zaterdagochtend 3 mei vertrek ik vanuit Zaventem om op zondagochtend (lokale tijd) in Tokyo te arriveren. 23 mei kom ik s’avonds weer in ons thuisland aan.